Síðast uppfært: Miðvikudagur, 15. júlí 2009 09:47 Fimmtudagur, 04. júní 2009 14:35

Anne Bau

 er sameindalíffræðingur að mennt. Hún stýrir rannsóknarstofu Landgræðslu ríkisins og hefur umsjón með þeirri vinnu sem þar fer fram.

Hvað gerið þið á rannsóknarstofunni?
Það er nú ýmislegt. Við spíruprófum fræ og framleiðum belgjurtasmit. Við förum í það sem kallað er felt, þ.e. förum út í náttúruna og vinnum að athugunum og rannsóknum þar. Þegar við komum til baka með  jarðvegs- og gróðursýni, er unnið úr þeim hér. Mitt hlutverk er líka að skipuleggja felt-ferðirnar og ég hef umsjón með þeim sýnum sem hingað koma. Annars er starfið mitt fjölbreytt og ég tek þátt í ýmsum rannsóknum sem eru í gangi hverju sinni.

Hvernig verður maður sameindalíffræðingur?
Ég sótti mína háskólamenntun til Danmerkur, enda fædd þar og uppalin. Ég er með Cand. Mag. gráðu í sameindalíffræði en svo hef ég bætt við mig menntun á sviði landgræðslu- og jarðvegsfræða, bæði með námskeiðum hjá Landbúnaðarháskóla Íslands og með þriggja mánaða námi í jarðvegseðlisfræði (Soil Physics) hjá Dr. Rattan Lal í Ohio State háskólanum í Bandaríkjunum.

Hvaðan í Danmörku ert þú?
Ég ólst upp í Humlebæk sem er bær á Norður-Sjálandi, 10 km. suður af Helsingør. Þessi bær liggur við ströndina og ég lærði að synda í sjónum. Á sumrin voru sundnámskeið og ef mikið var um marglyttur, þurfti bara að ýta þeim frá! Svo fórum við í gönguferðir í skóginum sem er þarna skammt frá.  Síðasta árið mitt í menntaskóla leigði ég mér herbergi í Helsingør og var því flutt að heiman 17 ára. Eftir stúdentspróf fór ég í lýðháskóla og lærði leiklist, réð mig svo í banka og sinnti bankastörfum í hálft annað ár. Árið 1986 fór mamma síðan í ferðalag til Íslands og varð svo hrifin af landinu að ég sótti um að verða au-pair á Íslandi. Ég var ráðin hjá apótekaranum í Stykkishólmi og þar kynntist ég eiginmanni mínum, Ellerti Þ. Benediktssyni.Eftir au-pair árið mitt fórum við til Danmerkur þar sem ég byrjaði í sameindalíffræðinni en Ellert fór í dýralæknanám. Í Danmörku dvöldum við síðan næstu 12 árin og vorum búin að eignast tvo syni, Jónas og Símon, þegar við fluttum aftur heim árið 2000.

Af hverju velur þú að starfa í Landgræðslunni?
Ég hef haft svigrúm til að þróa starfið mitt áfram frá því að ég hóf störf fyrir níu árum. Á þessum tíma hefur ábyrgðin aukist, svo og fjölbreytni verkefnanna. Það er alltaf eitthvað nýtt að gerast. Stundum þurfum við að láta smíða fyrir okkur verkfæri og tæki vegna þess að þessir hlutir eru hvergi til fyrir okkar séríslensku aðstæður. Þá setjumst við niður og hönnum það sem við þurfum á að halda. Ég hef t.d. nýverið hannað tæki til að taka jarðvegssýni í íslenskum jarðvegi og er verið að smíða það hér á verkstæðinu í Gunnarsholti. Hér eru líka smíðaðir rammar til að mæla gróðurþekju, jarðvegsborar og fleira. Þetta finnst mér skemmtilegt, að nota hugmyndaflugið til að fá hlutina til að virka.  Hér er líka gott samstarfsfólk og góður starfsandi. Starfið mitt byggir svo mikið á samvinnu, bæði innan Landgræðslunnar og við aðra aðila bæði innanlands og utan. Við eigum t.d. von á góðum gestum og samstarfsaðilum frá Háskólanum í Ohio í júní, þau heita Dr. Dawn Ferris og Dr. Brian Slater. Ég hef mikinn áhuga á starfinu mínu og finnst gott að hugsa til þess að geta lært meira um það sem ég er að gera.

Hvað gerir þú síðan í frístundum?
Ég spila blak með Dímoni og liðið okkar varð HSK meistari í blaki nú á dögunum. Það er skemmtilegt að segja frá því að tvær aðrar landgræðslukonur eru í liðinu, þær Elín Fjóla og Guðný. Í lok apríl var  farið á öldungamót á Egilsstöðum þar sem 112 lið karla og kvenna voru skráð til leiks. Ég hef líka gaman af allskonar handverki. Þæfi t.d. ull í silki og flétta „Hamingjuhringlur“ úr víðigreinum.  Þess má geta að verk frá Anne er hægt að sjá í Handverkshúsinu á Hellu.